اسکورت؛ سوژه‌ای پرشتاب، روایتی کم‌عمق

«اسکورت» را باید فیلمی دانست که سوژه‌ای جذاب و کمتر دیده شده را انتخاب کرده و توانسته بخشی از ظرفیت بصری آن را بالفعل کند. فیلم از نظر طراحی موقعیت‌های جاده‌ای، تعقیب و گریز، سرعت و التهاب، تجربه‌ای قابل توجه در سینمای ایران است و نشان می‌دهد یوسف حاتمی کیا به سوژه‌های ملتهب و موقعیت‌های پرتحرک علاقه دارد.

اما مشکل فیلم در سطحی عمیق‌تر، در فیلمنامه و جهان‌سازی اجتماعی آن است. «اسکورت» درباره یک اقتصاد زیرزمینی حرف می‌زند، اما کمتر موفق می‌شود خود این اقتصاد را بشناسد و بشناساند. به همین دلیل، فیلم بیش از آنکه یک فیلم اجتماعی عمیق درباره پدیده شوتی باشد، یک فیلم جاده‌ای و تعقیب و گریزی است که «شوتی» را به عنوان بستر خود انتخاب کرده است.