که عشق آسان نمود اول …

«غریزه» تازه‌ترین ساختۀ سیاوش اسعدی، فیلمی است دربارۀ بلوغ که لایه‌هایی از تأمل، حسرت و درک تدریجیِ معنای عشق را در خود نهفته دارد؛ محبت و الفتی که در حدّ یک تجربه سطحی توقف نمی‌کند و همچون گذاری از معصومیت به خودشناسی تصویر می‌شود. سینمای ایران در این زمینه پیشینۀ قابل‌توجهی دارد؛ از فیلم‌ همچنان مهم بچه‌های بد (علیرضا داوودنژاد، ۱۳۷۹) تا در میان ابرها ساختۀ روح‌الله حجازی و حتی فیلم بچهٔ مردم که تقریباً هم‌زمان با غریزه اکران شد. غریزه در میان این مجموعه، جایگاه خاصی دارد، زیرا بیش از آن‌که دربارۀ عشق باشد، دربارۀ لحظه‌ای است که نوجوان درمی‌یابد «احساس» می‌تواند مرز میان کودکی و بزرگسالی را در هم بشکند.